Ik was heel lang geen liefhebber van het avondmaal. Het gekke is dat ik nu merk dat ik de viering van de Maaltijd van de Heer (nee, de andere benaming is niet toevallig) een van de mooiste dingen in mijn werk vind. Dat heeft te maken met een theologische verschuiving in mijn denken over de Maaltijd. De viering van de Maaltijd van de Heer draagt zo’n rijkdom aan betekenissen met zich mee, veel rijker en dieper dan alleen de theologie van verzoening waarmee ik het altijd associeerde. Het is de Maaltijd van het Koninkrijk, we vieren (o.a.) hoe het eens gaat worden. De Maaltijd is een voorafspiegeling van dat Koninkrijk. Dat mag ook inderdaad gevierd worden, het mag blij, opgewekt en feestelijk zijn.
Prachtig vind ik de nodiging bij de maaltijd van de Heer, iedere keer raakt het me weer: aan het begin van de Maaltijd wordt iedereen uitgenodigd aan tafel. Meestal gebruik ik daarvoor de volgende woorden:
Deze tafel is gedekt voor iedereen die Christus liefheeft
en voor iedereen die Hem meer wil leren liefhebben.
Dus, kom, u die een rots vast geloof hebt, en u die zoekend gelovig bent.
Kom, degene die hier vaak komt en degene die hier weinig komt.
Kom, degene die geprobeerd heeft de Heer te volgen en degene die daarin gefaald heeft.
Voor ieder van ons een plaats aan de tafel.
Essentieel is dat aan deze tafel ieder mens genodigd is: je bent welkom! Er worden wat mij betreft geen eisen aan deelname gesteld. je bent welkom, ook al snap je misschien niet alles. Dat wil niet zeggen dat het niet van belang is mensen de betekenis van de Maaltijd te leren. Maar het moet geen voorwaarde voor deelname zijn. Aan deze tafel vallen de onderscheidingen die wij vaak gebruiken weg, voor God tellen ze niet. God is een gevende God, en geeft zichzelf aan alle mensen.
Een erg mooi lied voor bij de viering van de Maaltijd vind ik het lied ‘een plaats aan de tafel’ opgenomen in de bundel: Opstaan! Meer liederen uit Iona, Glasgow en de rest van de wereld.
Voor ieder van ons een plaats aan de tafel,
voor ieder van ons schoon water en brood,
een veilige plek, een plaats om te schuilen,
een plaats in Gods licht als tafelgenoot.
Refrein:
Vol vreugde ziet God
naar mensen die recht doen:
zij scheppen geluk!
Vol vreugde ziet God
naar mensen die recht doen:
zij scheppen recht en geluk!
Voor ieder van ons een plaats aan de tafel,
voor iedere vrouw, voor iedere man.
Niet minder of meer, de een of de ander:
het delen van macht is deel van ons plan.
Voor jong en voor oude een plaats aan de tafel,
want iedere stem geeft klank aan het koor.
Een hand zoekt een hand , de jongste de oudste;
ze vinden elkaar en niemand gaat voor.
Voor ieder van ons een plaats aan de tafel,
beschadigd of gaaf, rechtvaardig of slecht,
en ondanks de pijn: een plaats van vergeving,
genadig begin van goddelijk recht.
Voor ieder van ons een plaats aan de tafel,
van eerbied vervuld, van angsten bevrijd,
een plaats om te zijn, een plaats om te worden
getuige van hem, een levend bewijs
Zoals dat bij de Maaltijd geldt, geldt dat ook voor de kerk als geheel: de kerk hoort een inclusieve gemeenschap te zijn waar voor ieder mens ongeacht leeftijd, sekse, geaardheid, opleiding, achtergrond of etniciteit een plaats is. Niet vanwege een onverschillige tolerantie-gedachte ‘ach alles moet kunnen’. Maar omdat het de kern van het evangelie zelf is. Want het is Jezus zelf die voortdurend alle mensen uitnodigde. In het bijzonder de mensen die niet meetelden: de kinderen, de vrouwen, de ‘zondaars’, de tollenaars, de zieken etc. Jezus zelf heft de grenzen op die er tussen verschillende groepen in de toenmalige samenleving bestonden op. Gods Koninkrijk doorbreekt grenzen. En in navolging van Jezus zijn wij vandaag de dag geroepen grenzen te doorbreken en kunnen we Paulus’ woorden:
‘Er is geen sprake van Jood of Griek, van slaaf of vrije, van mannelijk en vrouwelijk: gij allen zijt immers één in Christus Jezus’ Galaten 3:28
aanvullen: in Christus is geen sprake meer van b.v. allochtoon en autochtoon, geen homo en hetro, wij allen zijn één in Jezus Christus.
Deze dagen las ik een mooi boek(je) van Dave Tomlinson (bekend o.a. van het boek the post-evangelical), het is getiteld re-enchanting Christianity. Een aanrader! Dave heeft een hele zoektocht doorgemaakt van een Brethern Church naar heftig charismatisch pinkster huiskerken, naar kerkloos, en nu is hij vicar in de Anglicaanse kerk. Over de kerk schrijft hij o.a.:
‘The Church is by definition an inclusive community, because at its centre is the inclusive God whose love is manifest in the one who hung on a cross with arms outstretched. Church is not supposed to be a place of theological ‘purity’, or rigid conformity to certain beliefs and conventions, but a mishmash of believers, doubters, dissenters and malcontents, each of whom is grappling in his or her own way towards the mystery that is God. The Church is a place of refuge and hope, a place of prayer and laughter, a place of dreams and fresh imagining, a place of birth and rebirth, a place of welcome and acceptance, a place of thought and theology, a place of weddings and funerals, a place where proud mums and dads bring tiny people to offer them to God, a place of parties, a place of bread and wine shared, a place of affirmation, a place of new beginnings, a place of freedom and generosity, a place of friendship, support and healing, a place of creativity, a place of reconciliation, a place of faith and doubt, a place where people can belong without necessarily knowing how or what to believe’.
Gearchiveerd onder: dave tomlinson,emerging theologie,inspiratie,kerk,Maaltijd van de Heer | Reageer »
Het is al weer eeuwen geleden dat ik een post op mijn blog gepost heb. Ik heb overwogen om mn hele weblog maar op te doeken, maar stel het toch nog maar even uit…
